|
VIP-bezoek aan Brussel
Files onderweg en druk verkeer zette helaas enige tijdsdruk op het eerste interessante deel van het programma op 11 mei: een bezoek aan het splinternieuwe bezoekerscentrum van de EU, het Parlementarium. Vooraf lunchten we op het Luxemburgplein in brasserie Le Pullman, waar naar het schijnt menig EU-medewerker in elk geval op vrijdagmiddag de week afsluit. Twaalf leden, waaronder vijf met partner, maakten in het Parlementarium kennis met de geschiedenis en de totstandkoming van de EU. Herinneringen aan de mijlpalen in onze geschiedenis kwamen boven. Dankzij een verbluffend 360° ‘digital surround’ scherm waanden we ons ook nog midden in de actie van het Europees Parlement. Hier vernamen we meer over de mensen die vormgeven aan Europa, de leden van het Parlement. Via een touchscreen kwamen we meer over hen te weten.
Lobbier van EU Salt
We vervolgden onze weg door de Europese wijk met een schitterende wandeling door het Jubelpark (rare jongens zijn die Belgen: er loopt gewoon een snelweg onder het park door en boven de ingangsboog staat ‘verheerlijking van de onafhankelijkheid’). Bij onze volgende stop, EU-Salt aangekomen, gunde Wouter Lox ons een glimp van het zware bestaan van een lobbier in Brussel. We vroegen ons nog hardop af hoe hij het vol houdt, maar lachend antwoordde hij dat er toch naast frustratie ook af en toe wat overwinningen te vieren zijn. Feit blijft dat EU-Salt slechts een relatief kleine speler is in Brussel.
Belgische politiek, eten en drinken
Hiervoor gaf Vlaams Parlementslid voor de N-VA Matthias Diependaele uitleg over de structuur van de Belgische overheid. Het duizelde ons. Die koning daar weten we nog van, ook nog wel de man met het vlinderdasje die nog even op zijn Nederlands moet oefenen. Maar als je bedenkt dat tot nog slechts enkele decennia terug de hele ‘bovenbevolking’ Frans sprak en Nederlands slechts werd gebezigd door ‘voetvolk’, krijg je een beetje beeld van de taalstrijd en waarom noord en zuid elkaar naar het schijnt nog steeds het licht in de ogen niet gunnen. Of zoals Matthias het omschreef: ‘Er loopt een natuurlijke grens dwars door België’.
Na al deze openheid van zaken, vertrokken we richting de pas gerestaureerde Brasserie Greenwich waar we ons authentieke gerechten als Vlaamse stoofpot en niertjes goed lieten smaken.
Met een biertje op het Goriksplein sloten we de avond af en keerden we voor het grootste gedeelte naar het Atlas hotel en een enkeling huiswaarts.
Zaterdagochtend ontbeten we en daarna volgde een bustocht naar de volksbuurt bij uitstek De Marollen en De Zavel, waar we kennismaakten met de bekende en beruchte Brusselse rommelmarkt en de chiquere winkels, zoals van topchocolatiers. Onderweg naar het hotel kochten we een broodje in een bakkerij bij het hotel. Enkele van ons keken hun ogen uit toen een lange Gay Parade niet ver van het hotel passeerde.
Christien Nuboer
Yves De Groote |
